Even landen. Dan vind je elkaar weer.

Voel waar het zit: je kaken, je buik, je schouders. Adem één keer langer uit dan in.

Zeg hardop wat er in jou gebeurt, als een weerbericht:

• Ik merk dat ik vol zit. Ik adem even.
• Het ligt niet aan jou. Ik heb even een momentje nodig.

Misschien vraagt dit om rust, om hulp, of om iets dat je vandaag mag laten liggen. Je kind ziet intussen hoe je goed voor jezelf zorgt.

Voeten op de grond, langer uitademen. Dit is zijn of haar storm. Je hoeft er niet in mee.

Blijf dichtbij, met weinig woorden. Zorg dat niemand zich pijn doet.

• Ik zie dat je heel boos bent. Ik blijf bij je.
• Ik ben hier als je een knuffel wilt.

Vaak wil er iets gevoeld worden dat te groot was. Uitleggen en praten komen later, als jullie allebei weer geland zijn.

Merk de stem in je hoofd die een schuldige zoekt. Je mag hem laten praten zonder te luisteren.

Stop wat pijn doet, en geef ze om de beurt ruimte:

• Stop. Ik laat niet toe dat jullie elkaar pijn doen.
• Eerst ademen. Dan mag jij vertellen, en daarna jij.

Wat hebben ze allebei nodig? Vaak gaat het niet om het speelgoed, maar om gezien worden.

Haast voelt je kind meteen. Doe alsof je alle tijd hebt, ook als dat niet zo is. Zak even in je stoel of op de rand van het bed.

• Je wilt nog niet slapen. Dat snap ik. En het is wel tijd.
• Ik help je. Morgen spelen we verder.

Soms wil er nog iets gedeeld worden van de dag. Soms wil je kind gewoon nog even bij jou zijn.

Merk of er in jou iets zegt als “stel je niet aan”. Zet daar zachtjes naast: dit is groot voor mijn kind.

• Je mag verdrietig zijn. Ik ben hier.
• Zullen we even samen zitten?

Vaak wil het verdriet er gewoon even zijn. Daarna kan het vanzelf weer lichter worden.

Voel waar het binnenkomt. Adem daarheen voordat je iets terugzegt. Dit gaat niet over wie jij bent.

• Je bent nu heel boos op mij. Dat mag.
• Ik hou van je, ook als je boos bent. Ik ga nergens heen.

Je kind test of de verbinding blijft. Door te blijven, geef je het antwoord.

Land eerst zelf weer. Merk de strenge stem die je afkraakt, en kies een zachtere: ik deed wat ik toen kon.

• Het spijt me dat ik schreeuwde. Het lag niet aan jou.
• Ik hou van je. Ik ben er weer.

Een goed herstel brengt jullie vaak dichter bij elkaar dan wanneer er niets gebeurd was. Je kind leert: na een botsing vinden we elkaar weer.

Merk de gehaaste energie. Is die van jou, of van de dag? Benoem hem: “Ik voel me gehaast, dat ligt niet aan jou.”

Korte, vriendelijke stappen werken beter dan een lijst:

• Eerst je sokken, dan je schoenen.
• Wil je zelf lopen of zal ik je dragen?

Misschien een iets vroegere wekker, misschien een ochtend met minder moeten. Wat zou jullie ochtend lichter maken?

Ga naast je kind zitten in plaats van het van een afstand te roepen. Voel even hoe jij er zelf in staat.

• Nog vijf minuten. Maak je level af, dan stoppen we.
• Je vindt het stom dat het klaar is. Dat snap ik.

Wat zoekt je kind in het scherm: rust, spanning, even niets hoeven? Daar kun je samen iets anders voor vinden.